دیشب شبکه سه یک برنامه نشان داد به اسم دست به دست.بی دلیل نگاهش کردم.برنامه با موضوعیت انقلاب و اتفاقات کشور طی


اون سالها بود.مهمان برنامه یک استاد دانشگاه بود به اسم آقای روح الامینی.بین تمام خاطرات بامزه و قشنگی که تعریف کرد یک جمله اش


بدجور روی مغزم حک شد،گفت:


اون روزها همه آدمهای کشور با هر مقام ومنصب و تحصیلاتی،حتی زن و مرد به این باور رسیده بودند که باید یک کاری کنیم


یاد این روزهای خودم و کشورم افتادم،روزهایی که انگشت های اشاره مان سمت دیگران هست و میگوییم: خب یک کاری انجام بده دیگه